سکوت محض - دو شعر از ساندرو پنّا

Sandro Penna in tarda età

ساندرو پنّا

ترجمه ی مهدی فتوحی

شهر من، شهر خالی ،

به بامدادان ،

آکنده از آرزوی من بود

لیکن

شعر عاشقانه ی من

همان من حقیقی ترم،

دیگران را تنها

یک ترانه ی گمنام می نمود

در جاده ی خاکی پیش می رفتم

و سائل عشق بودم

آفتاب در پیرامونم

به من می خندید

که شیرین کاری شگفت نوی را

از من شنیده بود.

+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم تیر 1387ساعت 15:42 توسط مهدی فتوحی |

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ

پیوندهای روزانه