پنجره ی مهتابی

دینو کامپانا ( 1932- 1885 )

ترجمه ی مهدی فتوحی

در شب دودآلود تابستانی

از بلندای پنجره ی مهتابی

کورسویی به سایه سرریز می کند

و بر دل من

مُهری سوزان می نهد

امّا چه کسی

( بر مهتابی روی رودخانه چراغی افروخته می شود)

چه کسی برای باکره ی پل ،

چه کسی، چه کسی چراغی افروخته؟

در سراچه ، بوی پوسیدگی است

در سراچه جراحت سرخ وامانده ای است.

ستارگان،

دکمه هایی اند از صدف

و شب نادان و لرزان است

و شب نادان است و لرزان است

امّا در دل شب

همواره جراحتی است سرخ و وامانده.

L’invetriata

La sera fumosa d’estate
Dall’alta invetriata mesce chiarori nell’ombra
E mi lascia nel cuore un suggello ardente,
Ma chi ha (sul terrazzo sul fiume si accende una lampada) chi ha
A la Madonnina del Ponte chi è chi è che ha acceso la lampada? – c’è
Nella stanza un odor di putredine: c’è
Nella stanza una piaga rossa languente.
Le stelle sono bottoni di madreperla e la sera si veste di velluto:
E tremola la sera fatua: è fatua la sera e tremola ma c’è
Nel cuore della sera c’è,
Sempre una piaga rossa languente.

—

Dino Campana (1885-1932)

Dino Campani, Canti Orfici e altre poesie ; Einaudi, Torino