سکوت محض

نظامی در لیلی و مجنونش درباره ی شعر مطلب جالبی دارد که احساس کردم باید بررسی و شکافته شود. او در همان مقدمه ی کتابش خطاب به پسرش در همان بخش معروف که شروعش با بیت "ای چارده ساله قره العین" است، می گوید:

در شعر مپیچ و در فن او

چون اکذب اوست احسن او

بعد هم یک نازشستی به خودش می دهد و می نویسد:

زین فن مطلب بلند نامی

کان ختم شده ست بر نظامی

بعدش هم پند و نصیحت شروع می شود:

نظم ار چه به مرتبت بلند است

آن علم طلب که سودمند است.

که قسمت آخرش آدم را یاد نوشته های شادروان کسروی می اندازد. باری بخش مهم قضیه همان بیت نخست است که می گوید: در فن شعر ، دروغترین آن بهترین آن است. یعنی چه؟ یعنی هر چه شعر از واقعیت ها به دور باشد زیباتر است؟