هنگام بازخوانی گرشاسبنامه به یک نکته ی بسیار جالب از لحاظ آیین های سوگواری در ایران باستان برخوردم و آن این که ایرانیان در هنگام سوگ یک بزرگ یا شاه یا یک فرمانده گرد، ( در اینجا در مرگ گرشاسب) دم اسب ها را می بریده اند و زین و ابزار آلات جنگی ای را که همراه اسب داشته اند واژگون می کرده اند و عقاب ها و بازها را رها می کرده اند و روی یوزپلنگان و فیل ها را هم خاک می پاشیده اند.

بریده دم اسب، بیش از هزار

نگون کرده زین وآلت کارزار

عقابان و بازان رها کرده پاک

بر ِ یوز و پیلان پر از گرد و خاک

این نکته ی ظریفی است. زیرا ما از آداب سوگواری پیشینیانمان چیز زیادی نمی دانیم. به خصوص جنگاوران و پهلوانانمان. به گمان من باید هنگام خوانش های پیاپی بخشی از این آیین ها را از زیر غبار فراموشی بیرون آورد و با هنر مدرن بازگویی کرد. هنرهای مدرنی مثل سینما و پویا نمایی.