نمی دانستم خانم منصوره ی فیلی دارفانی را وداع گفته اند. کاملا اتفاقی فهمیدم. ایشان حق استادی به گردن من داشت. در فرهنگسرای سرو چندین سال پیش عروض و وزن شعر کلاسیک درس می داد و من که آن روزها سری پر از هیاهو داشتم و چنته ای به شدت خالی، پیش او تلمذ می کردم. یک معلم به تمام معنا دلسوز بود. یک شیفته ی آموزش که رایگان داشته های خود را به دیگران نثار می کرد. مادرانه همه را دوست می داشت. عمیقا به باورهای خویش معتقد بود و همانگونه نیز رفتار می کرد. خیلی از او آموختم و مهمتر از همه این که آموخته هایم را بی دریغ به دیگران بیاموزانم. کاش بتوانم حق شاگردی را در قبال چنین استاد مهربانی خوب ادا کنم. یادش زنده و جاوید بماناد و تا ابد روانش شاد.
این شعر را به یاد و خاطره ی او تقدیم می کنم که استاد بود و مهربان.
para mansureh feili
mi profesora desconocida
se callo' la poeta
y
se cayo' el amor
برای استاد گمنامم منصوره ی فیلی
شاعر خاموش شد
و
عشق فرو افتاد
