پنجره ی مهتابی

دینو کامپانا ( 1932- 1885 )

ترجمه ی مهدی فتوحی

در شب دودآلود تابستانی

از بلندای پنجره ی مهتابی

کورسویی به سایه سرریز می کند

و بر دل من

مُهری سوزان می نهد

امّا چه کسی

( بر مهتابی روی رودخانه چراغی افروخته می شود)

چه کسی برای باکره ی پل ،

چه کسی، چه کسی چراغی افروخته؟

در سراچه ، بوی پوسیدگی است

در سراچه جراحت سرخ وامانده ای است.

ستارگان،

دکمه هایی اند از صدف

و شب نادان و لرزان است

و شب نادان است و لرزان است

امّا در دل شب

همواره جراحتی است سرخ و وامانده.

L’invetriata

La sera fumosa d’estate
Dall’alta invetriata mesce chiarori nell’ombra
E mi lascia nel cuore un suggello ardente,
Ma chi ha (sul terrazzo sul fiume si accende una lampada) chi ha
A la Madonnina del Ponte chi è chi è che ha acceso la lampada? – c’è
Nella stanza un odor di putredine: c’è
Nella stanza una piaga rossa languente.
Le stelle sono bottoni di madreperla e la sera si veste di velluto:
E tremola la sera fatua: è fatua la sera e tremola ma c’è
Nel cuore della sera c’è,
Sempre una piaga rossa languente.

—

Dino Campana (1885-1932)

Dino Campani, Canti Orfici e altre poesie ; Einaudi, Torino

نوشته ی ادواردو گالئانو

1926

سن آلبینو

ساندینو

مردی چنین  کوتاه قد و لاغر و ترکه ای  را، اگر درست در خاک نیکاراگوا ریشه ندوانده بود، تندبادها ریشه کن می کردند.

در این خاک و بر این خاک، " آوگوستو سزار ساندینو" بر خاسته ، سخن می گوید و به گاه سخن، آنچه را که خاکش بدو داده نقل می کند. او وقتی بر زمین خویش می خفت، امواج رنج و شادمانی خاکش بدو نشت می کرد.  

ساندینو بر خاسته، نقل می کند رازهای مگوی خاک اشغال و تحقیر شده اش را و می پرسد: چه تعداد از آنها، آن گونه که من بدو عشق می ورزم، دوستش دارند؟

بیست و نه مرد مین یاب و اهل سان آلبینو ، راهی به پیش می گشایند. اینان نخستین سربازان ارتش آزادی بخش نیکاراگوا هستند. کارگرانی بی سواد، که پانزده ساعت در روز، به قصد استخراج طلا برای شرکتی از امریکای شمالی، کار می کنند ؛ و کپه شده بر هم در یک انبار می خوابند. ایشان با دینامیت مین ها را منفجر می کنند و در پی ساندینو به کوه می روند.

ساندینو بر خرک سفید خویش پیش می رود.

1929

نوشته ی ادواردو گالئانو

ترجمه ی مهدی فتوحی

شهر مکزیکو

فریدا

" تینا مودوتّی" در مواجهه با بازپرسان خود تنها نیست. بازو به بازوی او در این همراهی، از یک سو همرزم او دیه گو ری وه را است و از سویی دیگر " فریدا کالو ". بودای بزرگ نقاش و فریدای کوچکش که او هم نقاش است. بهترین دوست تینا که به یک شاهزاده ی اسرار آمیز شرقی می ماند که بسیار ناسزا می گوید و بسیار هم مشروب می خورد. درست مثل یک نوازنده ی محلی " خالیسکو ".

فریدا به قهقهه می خندد و از روزی که محکوم به درد مدام  شده ، پرده های شکوهمند رنگ روغن می کشد.

اولین درد او به زمانهای دور باز می گردد. به دوران کودکی. وقتی پدر و مادرش او را به شکل فرشته ای در آوردند و او می خواست با بالهای پوشالی پرواز کند. اما این درد پایان ناپذیر در نتیجه ی یک تصادف خیابانی به وجود آمد. وقتی میله ی یک تراموا، مانند میخ در بدن او فرو رفت. از یک طرف بدن او به طرف دیگر . مانند یک نیزه؛ و استخوانهای او را خرد کرد. و از همان زمان او به دردی بدل شد که زنده می ماند. او را بارهای بار بیهوده جراحی کردند. اما بر تخت بیمارستان او آغاز کرد به نقاشی و پرتره هایی از خودش کشید که تعظیمی اند نومیدانه به حیاتی که برایش باقی مانده بود.  

در چار راه هر طرف ایست

کاری به غیر از زندگی نیست

جزیره

از کتاب احساس زمان

جوزپه اونگارتی

ترجمه ی مهدی فتوحی

بر کرانه

فرود آمد ،

جایی که

از جنگلهای کهنسال اندیشمند

شب پاینده بود

و خویش را داخل درآن کرد

و هیاهوی پرهایی اش صدا زد

کز بانگ دلخراش تپش آبی جوشان

باز شده بودند

و کرمینه ای دید

( که نحیف می شد و بر می بالید)

و وقتی باز می گشت

تا فراز آید ، دید

شفیره ای شده

و استوار در آغوش نارونی

می خوابد.

سرگردان در خویش

از پرهیب به شعله ی راستین،

به چمنزاری رسید

که در آن جا

سایه در چشمان

انباشته می شد از باکرگان؛

به سان شب در پای زیتون بنان.

شاخساران

باران تنبل نیزه واری را  

می باراندند.

این سو گوسفندان

به زیر ولرمایی ناب

چرت می زدند

و الباقی پوشش براق  را ،

می چریدند.

دستان چوپان

شیشه ای بودند صیقلی

از تبی خفیف.

 

ترانه ای بسیار مشهور از پپینو دی کاپری

ترجمه ی مهدی فتوحی

می دانی

حقیقت ندارد

که من دیگر تو را دوست نمی دارم

می دانم

باورم نمی کنی

به من اعتماد نداری

روبرتا

به من گوش فرا ده.

دوباره بازگرد. از تو تمنا می کنم.

با تو هر لحظه

خوشبختی بود

ولی من نمی دانستم

دوست داشتنت را نمی دانستم

روبرتا

مرا ببخش

باز هم به نزد من بازگرد

روبرتا به من گوش فرا ده.

دوباره بازگرد از تو تمنا می کنم.

با تو هر لحظه

خوشبختی بود

ولی من نمی دانستم

دوست داشتنت را نمی دانستم

به من گوش فرا ده.

مرا ببخش و دوباره به نزد من بازگرد.

(برای دوستانی هم که به سایت یوتوب دسترسی دارند لینک این ترانه را می گذارم:  http://www.youtube.com/watch?v=ptDyxigOQJU )

آنان که به جرم عشق اعدام شدند

آزاد و رها و نیک فرجام شدند

وآنان که به سنگسار دل وا دادند

بیگانه ز خویش و مرگ آشام شدند

عرب ها میوه هایم را چریدند

مغولها ریشه هایم را جویدند

و افغانی و ترک و غربی و روس

به قربانگاه یغمایم کشیدند

نگا کن رد ّ شلاقه به گرده م

برای حرف حق شلّاق خورده م

به جرم زیستن زندان کشیده م

برای زندگی با عشق مرده م

اگر مغبون و دلتنگ و غمینم

و گر مجروح و مطرود و حزینم

در این آشفته بازار تباهی

یکی از مردم ایران زمینم